WIM EN SONJA SCHUURMAN


Wat is voor jullie de meest bijzondere plek in Utrecht?
Wim: “Dat is de plaats waar ik mijn vrouw ontmoet heb. We hebben elkaar leren kennen op de kweekschool. Dat is nu iets meer dan 50 jaar geleden. We zijn daar pas terug geweest, om dat te vieren. “

Sonja: “Vroeger het Jan van Nassau Kweekschool. En nu heet het de Marnix Academie. En dat is in Tuindorp.”

Wim: “Ik heb daar mijn vrouw verrast, met mijn twee dochters. Heb mijn vrouw volledig in het ongewisse gelaten. Mijn twee dochters hebben mijn vrouw gezegd: laten wij gezellig uit eten gaan in Utrecht. Maar ik had geregeld dat ik op dat ogenblik al op de voormalige kweekschool was.”

Sonja: “Hij had gezegd dat hij in Amsterdam werken moest.”

Wim: “Voor mijn oudste dochter zou ik daar iets doen. Zogenaamd. Dus ik heb haar voor de gek gehouden. En ik was daar aan het wachten met een hele grote bos bloemen en een vette fles champagne. En ik hou van gedichten. Dus ik had een gedicht gemaakt. En mijn vrouw kwam daar kwetterend aan lopen. En plotseling sprong ik tevoorschijn.”

Sonja: “Dat was een hele gekke gewaarwording, als je denkt dat je man in Amsterdam zit en dan… nee… dat kan niet… want hij kan niet zo gauw hier naartoe komen. Dat is heel apart. En het was heel leuk.”

Wim: “Om een heleboel redenen was dat heel bijzonder. A, alleen al vanwege dat gebeuren. Maar ook om daar met je twee dochters te zijn. En wij zijn de papa en mama van Katja en Birgit Schuurman. Dus die twee meiden waren met hun moeder daar naartoe gegaan. En om die twee meiden daar ook de kweekschool te laten zien, waar wij elkaar ontmoet hebben, dat was heel bijzonder.”

Sonja: “Dus dat was een hele leuke verrassing.”

Wim: “En dat is dus de mooiste plek in Utrecht.”

Sonja: “ Onze dochters vonden het heel erg leuk om dat te zien daar. Het is heel veel veranderd natuurlijk. Het is wel 50 jaar geleden. Er is natuurlijk wel een en ander veranderd in die school. Er is bijgebouwd enzovoort.”

Wim: “Ze hadden natuurlijk allemaal ondeugende vragen. Wat wij in die periode daar allemaal gedaan hebben. En die hebben wij allemaal eerlijk beantwoord. Hahahaha.”

Sonja: “Waar wij onze, in de fietsenkelder, wat tegenwoordig dan een kantine is. Daar hebben we ons eerste kusje gegeven. Dus dat is heel leuk.”

Wim: “Voordat ik mijn vrouw leerde kennen was de Jan van Nassau Kweekschool, die dus naar de vogelsanglaan in tuinwijk gegaan is, wat mijn vrouw zei. Maar die was daarvoor gehuisvest op de hoek van de Maliebaan. In een heel oud pand. Dat was aan de Singel. Prachtig mooie plek.”

Hoe hopen jullie dat het Berlijnplein er over 5 jaar uitziet?
Wim: “Mensen maken een plek. De plek maakt nooit de plek. En ik vind het nu leeg. Maar toevallig stonden we net al met een andere meneer te praten. Die vanavond geluid moet doen bij een of andere voorstelling. En ik zei: het is heel bijzonder hoe zo’n wijk, die hier pakweg 10, 15, 20 jaar geleden niet was, hier boven een snelweg, waar zich dit bevindt. Ja, het is zo spannend om te kijken hoe zich dat ontwikkeld. Wij wonen hier nu zo ongeveer zo’n 15, 16 jaar hier in de buurt. En we zien ook hoe ongelofelijk leuk het wordt. Hoeveel jonge mensen hier wonen met hun kinderen. Dus het is toch vooral een hele jonge wijk. En ja, wij vinden het heerlijk om mee te maken. Dus in die zin, wij hopen dat het een bruisende wijk is, waar mensen met elkaar leuke dingen doen. Met elkaar lullen. Met elkaar feestvieren. Met elkaar plezier hebben. Volgens ons is dat ongeveer de opgave die je hebt als je leeft. En dat kunnen we hier net zo goed ook doen. Kortom: zo.”

Wim: “Ik vind het wel grappig eigenlijk. Als je met mensen praat en je vraagt: wat vond je nou het leuks op vakantie. Dan hebben in 7, 8 van de 10 gevallen, hebben mensen het niet over de omgeving, maar over de mensen die ze ontmoet hebben. Die op die plek waren. Die ze gezien hebben en gesproken hebben. Dat vind ik altijd zo hoopvol. We zijn eigenlijk veel meer geïnteresseerd in mensen, dan dat we wel eens een keer willen doen laten blijken. Ik hoop dat dit zo’n mensenplek wordt.”